محمدحسین محمدزاده[۱]
چکیده
نگاه جهاني به مؤلفه هاي زيست محيطي در جهان، وضعيت مخاطره آميزي را نشان ميدهد. ضرورت تدوين اصول اخلاق زيست محيطي كه نظر بر آرمان هاي اخلاقي الهي داشته باشد و در عين حال توسعه و بهبود زندگي مادي را نيز در برگيرد، جدي تر از هر زمان ديگر است. چنين مجموعهاي ازاصول و مباني نميتواند به نحو جامع توسط فرد يك يا گروه تدوين گردد، زيرا نيازمند مباني هستيشناسي و انسان شناسي برگرفته از منبعي فراي طبيعت آموزه هاي وحياني مي باشد. محيط زيست عبارت است از همه ي چيزهايي كه در اطراف ما وجود دارند و روي آنها تأثير ميگذاريم و آنها نيز ما را متأثر ميسازند و شامل محيط طبيعي، محيط مصنوعي و محيط اجتماعي است بنابراین سوال این پژوهش آن است که اصول تعامل با محیط زیست از دیدگاه فقه الاخلاق کدام است؟ فرضیه ما این است که از منظر فقه الاخلاق اصولی همچون: عدالت در محيط زيست، آبادي محيط زيست مصنوعي، دعوت به حفاظت از محيط زيست،بررسي اثرات زيست محيطي طرحهاي توسعه، جلوگيري از تخريب و آلودگي محيط زيست، مصرف بهينه، بهداشت محيط، بهداشت آب، بهداشت هوا، بهداشت صدا،بهداشت زمين، بهداشت زباله، ايجاد سيستم بازيافت، توسعه فضاي سبز و اجراي پيمان هاي ملي و بين المللي مد نظر است. یافته این پژوهش آن است که آموزه های اسلامی مترقی ترین نگاه را نسبت به محیط زیست دارد. روش ما در این پژوهش توصیفی- تحلیلی است.
واژه های کلیدی: محیط زیست، فقه الاخلاق ، عدالت، آبادی، بهداشت محیط زیست
[۱] – دانش پژوه سطح ۳(کارشناسی ارشد) فقه و اصول حوزه علمیه، تهران، ایران.
