حمید رضا بهروزی زاد[۱]

محمّدمهدی کریمی نیا[۲]

چکیده

اصل رضایی بودن عقود یکی از اصول مبنایی در فقه امامیّه و حقوق ایران است که جنبه های ‏اقتصادی هم دارد. با توجّه به این اصل است که افراد براساس آن قراردادهای خود را منعقد می ‏نمایند. یکی از این قراردادها که امروزه جنبه پررنگی نیز دارد، پذیره نویسی در وقف است. در این مقاله ‏کوشیده ایم که اثبات نماییم پذیره نویسی در وقف علاوه بر اینکه مشروع است، یکی از عقود معین نیز ‏محسوب می شود. در واقع تفاوت بین عقد معین با نامعین از منظر شیوع و عدم شیوع است. با توجّه به ‏شیوع این عقد در زمان حاضر، می تواند حائز وصف معین بودن باشد. در این صورت است که نیازی به ‏تحلیل های دیگر در زمینه توجیه ماهیّت حقوقی و فقهی پذیره نویسی نخواهیم بود. همچنین از شکل ‏گرایی در قراردادها که لا اقل رگه هایی از آن در دوران معاصر دیده می شود به سمت حاکمیّت اراده ‏پیش خواهیم رفت. امری که مطلوب فقه امامیّه و حقوق ایران و نگاه اقتصادی به حقوق نیز خواهد ‏بود. در واقع، این نگاه اقتصادی به اراده باعث توجّه بیشتر به قرارداد فارغ از شکل آن و شکوفایی ‏اقتصادی با تکیه بر مبانی فقهی و حقوقی داخلی خواهد بود.‏

کلمات کلیدی: اصل حاکمیّت اراده، عقد معین، پذیره نویسی، وقف، فقه و حقوق ایران.‏

[۱]. طلبه حوزه علمیّه قم و استادیار و عضو هیأت علمی دانشگاه غیرانتفاعی شهریار، behroozi_hamidreza@yahoo.com

[۲]. استادیار و عضو هیأت علمی دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم، طلبه و پژوهشگر حوزه علمیّه قم، ‏ نویسنده مسؤول، ‏kariminiya200@yahoo.com

طرح روی جلد این شماره:
اطلاعات نشریه جاری:
تاریخ پذیرش:
دریافت:
تعداد بازدید این مقاله
68 بازدید
اشتراک گذاری:
Share on print
Share on email
Share on facebook
Share on whatsapp
Share on telegram
Share on twitter
Share on linkedin
جستجو: