امیر آقامحمدی قندیلو[۱] عرفان معصومی[۲] فرحان پاشائی پایدار[۳]
چکیده:
پلیس ویژه درلایحه رسیدگی به جرائم اطفال و نوجوانان مصوب ۱۳۸۳پیش بینی شد اما تصویب نگردید. ماده ۳۱ قانون آئین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ نیروی انتظامی را به ایجاد پلیس مخصوص اطفال و نوجوانان مکلف گردانید که تا به امروز این امر تحقق نیافته و تفکیکی در مقابله و برخورد پلیس با متهمان بزرگسال و کودک ایجاد نشده است. ضابطان ویژه علاوه بر دارا بودن تمامی وظایف مشترک با سایر ضابطین ، وظیفه دارند در برخورد با اطفال بزهکار عطوفت خاصی به خرج دهند تا کودک بزهکار در کنار اقدامات اصلاحی و تربیتی ، ضمن اعتماد به پلیس و با امنیت خاطر همکاری های موثری با پلیس داشته باشد. این پژوهش به روش کتابخانه ای ، بصورت تحلیلی بر آن است با بررسی وظایف و اختیارات پلیس ویژه ، تاثیر تشکیل این قوا در کاهش میزان بزهکاری کودکان رامورد نقد وبررسی قرار دهد. اینکه رفتارپلیس در برخورد با متهمین خرد سال تا چه اندازه می تواند نقش بازدارندگی و بازپروری داشته باشد؟ آنچه مشخص است در حال حاضر رفتار پلیس با افراد بزهکار زیر ۱۸ سال ، تفاوت چندانی با بزهکاران بزرگسال ندارد. از آنجایی که کودکان هرکشوری ، جزو نیروی انسانی و منصب داران آینده هستند ، ضروری است با تکیه بر قوانین بین المللی و طرح سیاست جنایی افتراقی تلاش شود عملکرد پلیس ویژه اطفال و نوجوانان برابر با استانداردهای بین المللی باشد.
کلید واژگان: ضابط قضائی، اطفال و نوجوانان، مسئولیت کیفری، اصلاح و تربیت، وظایف پلیس ویژه
- دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق کیفری و جرم شناسی، گروه حقوق، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی (نویسنده مسئول) amiraghamohammadi1991@gmail.com
[۲] – دانشجوی کارشناسی حقوق، گروه حقوق، موسسه آموزش عالی چرخ نیلوفری آذربایجان، تبریز، ایران masumierfan1@gmail.com
[۳] – دانشجوی کارشناسی حقوق، گروه حقوق، موسسه آموزش عالی چرخ نیلوفری آذربایجان، تبریز، ایران fp8682505@gmail.com